Kelimelerin Yokluğunda Karanlıklar ardından gülen birini düşünün o kadar efkarlı bi o kadar da yaralı ama duruşunu hiç bozmamı,hep gülmüş sırtından hançer saplayanlara. En doğrusu bu değilmiydi zaten bu karanlık dünyada ne geçicekti’ki elimize, bu yuzden o da tarafını secmiş. Ne kadar yarası ne kadar acısı olsada yüzünün somurtkanlığıyla değilde, gülüşleriyle hatırlanmak istiyormuş dünyada, kimisi deli diyormuş ona kimisi ise manyak ve benzeri kelimeler işte ne farkederki millettin sarfettiği sözler, o hala ayaktaydı ve hala gülüyordu. Bide guzel bir yanı vardı, seviyordu insanları mutlu etmeyi, pek sevmezdi dertlerden konusmayı , sonuçta dertlermi kurtaracaktı insanları.Herkesin gireceği yine bir topraktı ve ardından yağmurlar yağdı ayda battı son kez yıldızları göremez oldu tüm gözler. Sabahın ayazında hüzünlü insanlar döküldüler sokaklara, hep bir telaş vardı gözlerde herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Oda izledi gözleriyle insanları usulca, Anlamaya çalıstı bu kargaşayı , sonra vardı farkına. Herkesin bir hayali vardı koşuyorlardı ardından, Hiç bir şey durduramıyordu insanları ne yağmur , ne kar, nede dolu. Aynı haşmetle her gün, hiç hız kaybetmeden devam ediyorlardı. Birer bire göçüp gitselerde dünyadan farketmiyordu onlar için, kimisi hayalleri için acımıyordu, kimisi ise kattetiği yolları bir kenara koyup baştan başlıyordu.Farkına varmıştı herşeyin takmıştı kulaklığını insanları izliyliyordu birer birer,havanın soğuna hiç aldırış etmiyordu, insanların telaşı ısıtıyordu içini zaten ,bu kadarı ona yeterdi.Kendini herkesten farklı hissediyordu yoğun kalabalıklar içinde,sonra durdu ve etrafına baktı kendine kızdı birden,neden böyle düşüncelere kapıldığına anlam veremiyordu.Yavaş yavaş çekiliyordu karanlığa gülüşleri düşüyordu yüzünden,yavaş olan adımları hızlanmaya başladı.Ve derhal gömdü kendini huzur bulduğu kitapların içine,ve durdu düşünmeye başladı,Etrafında’ki herkes bir şeylerden bahsediyordu kimisi korkusuzdu,kimisi cömert,Kimileri ise hayatlarını tek bir nokta üstünde sürdürüyordu.Herkes farklıydı, Ama yürüyorlardı aynı yolda, hepsi insandı farklılıklar ayırmazdı sonuçta hepsini duygusu birdi,hepsi ağlıyor, hepsi gülüyordu herkesin düşüncesi farklı olsada, duygular yine birdi ,ne gerek var dedi. Bu kadar ayrımcılığa ! Çıktı kapının önüne yaktı bir sigara dumanına baktı ve düşünmeye devam etti…

Kelimelerin Yokluğunda

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here